One more interesting lesson with Isabela

We have already had several lessons in financial literacy with Isabella, a specialist  from Brazil. Frankly  speaking  the  topic itself  is not so  interesting, but  she conducts  the lessons in a quite  friendly, interesting and  attractive way. We  usually start our  classes with questions  and  discussions.Besides  learning  about  finances, expenses  , financial institutions and services   we  also  present  our presentations, speak  English  and improve our  speaking  skills. I  feel that  I have  already  overcome my  shyness and now  I am  more confident.

Then we played a developing and creative game. Our group called " Chocolate" won. During the game we felt sad and happy moments depending on the results. We enjoyed the game greatly.

Մանկությունս Թումանյանի հետ

 

Հովհաննես Թումանյանի ստեղծագործությունները փոքրուց ինձ համար կարդացել են: Փոքր ժամանակ շատ էի սիրում, որ պապիկն էր ինձ օրորում, որովհետև պապիկը միշտ հեքիաթներ էր պատմում: Իսկ ես մի հեքիաթով բավարարվողներից չէի: Ճիշտ է պապիկիս երևակայությունը հասնում էր իմ քնել չուզելու ցանկության աստիճանին, դրա համար էլ լեզու էինք գտնում:
Պապիկս ինձ նաև Թումանյանից էր հեքիաթներ պատմում(«Մի կաթիլ մեղրը», «Խելոքն ու հիմարը», «Չարի վերջը»...) ու ես չէի կշտանում հեքիաթներից: Հետո երբ դպրոց գնացի, երևի երկրորդ կամ երրորդ դասարանում էի, որ մայրիկն  ասաց` ամառային արձակուրդին կարդամ Թումանյանի հեքիաթների գիրքը, կարմիր գիրքը։ Ու մինչև հիմա հենց ձեռքս է ընկնում,  մանկությունս գալիս է աչքիս առաջ:

Վահան Տերյան ( 1885 - 1920)

Կարծում եմ, որ Տերյանը միայն տրտմության ու թախծի մասին չի գրում: Ներկայացնեմ «Անտրտնջություն» բանաստեղծությունը ապացուցելու համար, որ Տերյանը ուրախություն էլ է գրում:

Երբեք չես կռահի, թե ուր կտանի հասարակ հարցազրույցը

Ի՞նչ գիտենք մենք ընտանեկան բռնության մասին: Իրականում՝ ոչինչ։ Հնարավոր է՝ չլինեն կապտուկներ, կոտրվածքներ, արյուն, չլինեն երևացող դրսևորումներ, բայց լինի ճնշում, բռնություն:
Դա բռնության ամենալուռ, առանց ուժի, ամենատարածվածը և, ցավոք սրտի, ամենաքիչ քննարկվող տեսակն է: Այդպես է անգամ այնպիսի քաղքակիրթ երկրում, ինչպիսին Գերմանիան է:

«Տուտ ի տամ»-ի հիմնական հեղինակ Եկատերինա Կլոկերը պատմում է, թե ինչպես Բեռլինում ռուս ձեռներեց կնոջ հետ հարցազրույցը վերափոխվեց մի հետաքննության Եվրոպայում էմոցիոնալ բռնության մասին:

Փակ մինչև դուռը

Երբ արևը մայր էր մտնում ու լուսինը իր վերջին հետքերով ինձ հետ թափառում էր մայթերին իջած անձրևի շրխկոցները դադարեցնելու մտադրությամբ ,սկսում Էի ընդունել, որ ինչ- որ բան հանգում է, կորցնում իր ուժը...գուցե իմ ու քո լույս-խաղաղություն ծաղիկը, գուցե իմ մեջ քո շողքը կամ հակառակը, բայց պակասը կար ու պահը լռեց... 

Մարիամակենդանիներամոլորակատուն աշխարհ

Շատ կուզեի մի մոլորակ լիներ, մի անկյուն, տեղ, առանձնացած, մարդկանցից հեռու մի բան: Էդ տեղը լիներ անտառում մի փոքր տուն ու տան մեջ ապրեի բոլոր կենդանիների հետ: Տունը գրադարան լիներ, բայց գրքերի մեջ ոչինչ գրված չլիներ...ու  բոլորս գրեինք,  հետո հավաքվեինք իրար գլուխ ու քննարկեինք մեր ստեղծագործությունները: Բոլորս խոսեինք մեր լեզվով, չստիպեինք  լեզուն փոխել,այսինքն՝ հասկանայինք իրար... հա՜, հիշեցի, էդ տեղում միշտ ձմեռ լիներ, գնայինք ձնագնդի խաղալու, չմրսեինք, չհոգնեինք, չսովածանայինք, զուգարան չուզեինք, երբեք քնել-արթնանալու պահանջ չունենայինք... ոչնչից կախված չլինեինք, առարկաներին առաջնային տեղ չտայինք, ու ամեն ինչ լիներ ամենապարզ ձևով, բայց ձևից դուրս: Իրար համար ապրեինք, առաջինը մեզ չտեսնեինք, չիմանայինք ինչ ա նշանակում  «դատարկ լինել» : Միասին կապիկություն անեինք, նաև կապիկների հետ: Ժամանակ  շատ լիներ, կամ ընդհանրապես չլիներ ու մենք չնայեինք էլ դրան, իրական լինեինք: Մարիամակենդանիներամոլորակատուն աշխարհում ոչ մի գդալ տխրություն չլիներ բոլորս անկեղծ, ուրախ լինեինք...վերջ չլիներ... 

ֆինանսական գրագիտության առաջին դասը

Այսօր՝ փետրվարի 1-ին ֆինանսական գրագիտության առաջին դասին մասնակցեցինք 11-րդ դասարանցիներս: Դասը վարում էր Իզաբելան: Դասի նպատակը միմյանց հետ ծանոթանալն էր ու հայրենի երկրները ներկայացնելը: Ծանոթացանք ու զրուցեցինք: Իզաբելան մշակել էր խաղեր, որոնց միջոցով մենք հաղթահարում էինք անգլերեն խոսելու վախը: Հաճելի միջավայր էր: